jueves, 3 de junio de 2010

No sé qué




Empujo una maleta que necesito
llena de cosas que no me hacen falta
Nunca suelto el mango
no sé si quiero perderla

Liese





12 comentarios:

  1. Bien bien bien! Cogiendo el ritmo, así me gusta, sin decepcionr a los fans ;) Jijiji! Thanks!

    ResponderEliminar
  2. Lo mismo que la vida, nos aferramos a ella porque aunque a veces nos parezca una condena no sabemos hacia donde nos conducirá deshacernos de ella. Nunca seremos libres mientras tengamos conciencia.

    ResponderEliminar
  3. "Nunca seremos libres mientras tengamos conciencia" Lur zeu be idazten hasi beharko zinateke :) that was profound ^_^.
    You are welcome fans :)

    ResponderEliminar
  4. Bueno, hasi hasi da ez? Nik gauzatxu bat aurkitu dut hortik... amildegiei buruz edo.

    Curiosoa da nola kontzientzia den askatasun sentsazioa ematen diguna, bitartean kateak jartzen dizkigun bitartean: ilusionista bat da. No solo nos aferramos a la vida en sí misma... nos aferramos también incluso a los recuerdos más amargos, igual porque la cicatrices, aunque degradan la belleza, son las únicas señales de un ego que en realidad no existe, pero sin el que no podemos vivir...

    ResponderEliminar
  5. Kuriosoa, ez curiosoa (qué barbaridad!)

    ResponderEliminar
  6. Nora zatoz ortografia akatsetaz damutzera :)

    Kontzientzia ironikoa da bai. Badago hor norbait kontzientziak denboran kokatzeko baino balio ez duela esaten duena. Iragana orainaldia eta etorkizuna desberdintzeko. Hartutako erabaki gehienak inkontzienteak dira asike kontzientzia gabe bizi gaitezke bai, baina ez ginateke animalia kontraesankor hauek izango.

    ResponderEliminar
  7. Y cuando digo "denbora kokatu" digo en realidad "denbora asmatu"

    Y cuando digo "kontraesankor" digo en realidad "interesgarri"

    ;P

    ResponderEliminar
  8. Amildegiaren asuntu hori bukatu barik dago, beste askoren modun. Lore proiektu bat da hondinon eta jende ezberdinarentzat aurkitzen joan naizen kantuen artxiboa berebai. Liesek erakusten didanean nola erabili ganoraz tresna hau, hasiko naiz erritmoa hartzen. Liese, zure zazoian asko idazten nuen, unibertsitateko maisu batek esan zidan "you've a gift of a poet, of a philosopher" (can you imagine that?). Egunen batean koaderno horren bila hasiko naiz. Irakurle bakoitzak bere errealitatea bizi du, beste pertsona batek idazten dituenean bere burutazioak, faktore askok parte hartzen dute interpretazioa egiterakoan. Naturaltasun osoz esandako pentsamendu korapilotsuak irakurlearen hariren bat ikutzen badu, zer ikusi handia du irakurritakoaren barnerapenean. Nik idatzitako zertxo batek maisuaren fibra oso sensibleren bat jo zuenez bapatean poeta eta filosofoaren gaitasuna nuela esaterarte iritsi zen, eta, ez bakarrik hori; xxx izatetik XXX izatera pasatu nintzen, hiru lau lerrok eman zizkioten nire izate osoa epaitzeko eskubidea...

    ResponderEliminar
  9. Sugoi, zazoia uste dut esez idazten dela, asike parkatu!!!!!!!!!!

    ResponderEliminar
  10. Jajaja!!! Nire ortografia falta larria izan delako zuzendu dut eh, ya diglosi honetan ez dakit nouz nabiltzan euskaraz eta noiz gazteleraz, baina, hesitxo hori mantentzea eta euskara "c" hizkiaz libratuta uztea behintzat geratu behar zaigu...

    Gustatuko litzaidake "gifted philosophical poetry" hori irakurtzea egunen baten, maisuaren fibra jende askok konpartituko du seguru, azkenean, bakan bakanak, gauza gutxi daude, "bapez" es esateagatik... ;)

    ResponderEliminar
  11. Nik zuen fibrak jo ditut badirudi, idatzia kendu eta komentarioak pegatzekotan nago :)

    Lore txukuntzen lagunduko dizut no problem. Hala ere uste dut idaztea ez dela komenigarria, poesia bereziki. Crea fantasmas. :)

    ResponderEliminar