«Éste podría ser mi epitafio: 'Fue un hombre que lo intentó, pero no acertó'» Xabier LeteLetra: Xabier Lete.
Musika: Mikel Laboa eta Ken7
Izarren hautsa egun batean bilakatu zen bizigai,
hauts hartatikan uste gabean noizpait ginaden gu ernai.
Eta horrela bizitzen gera sortuz ta sortuz gure aukera
atsedenik hartu gabe: lana eginaz goaz aurrera
kate horretan denok batera gogorki loturik gaude.
Gizonak ba du inguru latz bat menperatzeko premia,
burruka hortan bizi da eta hori du bere egia.
Ekin ta ekin bilatzen ditu, saiatze hortan ezin gelditu,
jakintza eta argia; bide ilunak nekez aurkitu
lege berriak noizpait erditu, hortan jokatuz bizia.
Gizonen lana jakintza dugu: ezagutuz aldatzea,
naturarekin bat izan eta harremanetan sartzea.
Eta indarrak ongi errotuz, gure sustraiak lurrari lotuz,
bertatikan irautea: ezaren gudaz baietza sortuz,
ukazioa legetzat hartuz beti aurrera joatea.
Ez dadukanak ongi ohi daki eukitzea zein den ona,
bere premiak bete nahian beti bizi da gizona.
Gu ere zerbait ba gera eta gauden tokitik hemendik bertan
saia gaitezen ikusten: amets eroak baztertuz bertan,
sasi zikinak behingoz erreta bide on bat aukeratzen
Gu sortu ginen enbor beretik sortuko dira besteak,
burruka hortan iraunen duten zuhaitz-ardaska gazteak.
Beren aukeren jabe eraikiz ta erortzean berriro jeikiz
ibiltzen joanen direnak : gertakizunen indar ta argiz
gure ametsak arrazoi garbiz egiztatuko dutenak.
Gu sortu ginen enbor beretik sortuko dira besteak,
burruka hortan iraunen duten zuhaitz-ardaska gazteak.
Eta ametsa bilakaturik egiaren antziduri
herri zahar batek bide berritik ekingo dio urduri;
guztian lana guztien esku jasoko dute sendo ta prestu,
beren bizitzen edargai; diru zakarrak bihotzik eztu,
lotuko dute gogor ta hestu haz ez dadin gizonen gain.
0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada